Vroeger keek ik altijd het Rad van Fortuin. Het leukste onderdeel vond ik dan altijd als mensen het gewonnen geld uit hun ronde mochten uitgeven. En dat ze dan zeiden: “Mag ik dan voor driehonderdvijftig gulden een Bonsai-Boompje”. Hevig geïntrigeerd keek ik naar deze miniboompjes, waarvan ik me toentertijd altijd afvroeg of ze nou echt waren of van plastic. En hoe kon het in hemelsnaam dat die krengen zo duur zijn? Cultuurbarbaar als ik toen was maakten Bonsai-Boompjes daarna lang geen onderdeel meer uit van mijn fantasie of leven. Want wat een onzin. Tot ik ouder werd en besefte hoe neerbuigend ik had gedaan over deze eeuwenoude en wel gerespecteerde kunstvorm uit Japan. Gelukkig kruizen spel en Bonsai-bomen in dit spel opnieuw elkaars en ook mijn wegen en kan ik kijken of ze in deze strategische tegellegger meer eer doen aan dit culturele erfgoed uit Azië dan ik destijds.
EXIT: The Game – Family: 2 Escape Adventures
Een team van dierlijke superhelden heeft een geheime club gevormd om een paar raadselachtige avonturen op te lossen.
Eerst beleven de vrienden vreemde dingen op kasteel Gemeinstein, waar ze een mysterieuze verdwijning tot op de bodem hopen uit te zoeken.
Dan is er ook iets vreemds aan de hand in de snoepfabriek van Candyland.
Exit: Das Spiel – Family is een “Escape Room”-achtig spel voor gezinnen met kinderen vanaf ongeveer 8 jaar.
Wat wij van het spel vinden? Dat lees je in deze review.
Calavera
Roll & Writes. Wat zal ik er eens van zeggen. Het is als een soort liefde waar je niet met en niet zonder mee kan. Een soort haat/liefde verhouding. Als je me er over een vertelt vind ik ze bijna per definitie stom. Bij voorbaat. Nou ja, vond. Want hoewel luttele uitgevers vinden dat Roll& Writes hun beste tijd hebben gehad en die markt verzadigd begint te raken, krijgt die markt nu pas een beetje ruimte in mijn hoofd. Want eigenlijk zijn ze best leuk, maar voelt het een beetje als not done om zulke simplistische spelletjes tot je favorieten te rekenen. Dat zegt toch wat over je smaak, nietwaar?
Dorfromantik: The Duel
In Dorfromantik: Het Duel strijden twee spelers (of twee teams) om de eer. Beide spelers krijgen precies dezelfde zeshoekige tegels op hetzelfde moment. Ook de opdrachten zijn precies gelijk.
Welke keuzes maak jij om het mooiste landschap te bouwen en de opdrachten te voltooien?
Dorfromantik: Het Duel is een relaxt puzzelspel voor 2 (of een ander even aantal, verdeeld in 2 teams) spelers.
Wat vinden wij van Dorfromantik: Het Duel? Je leest het in deze review
Fit the Fishes
In Fit the Fishes maakt elke speler zijn eigen aquarium, vol met vissen, voedsel en algen.
Wie dit het beste doet, wint. Maar natuurlijk is het ook gewoon heel leuk om een mooi aquarium te vullen en in te kleuren.
Fit the Fishes is een roll-and-write (of eigenlijk; roll-and-draw) voor kinderen vanaf 4 jaar.
Wat wij van Fit the Fishes vinden? Dat lees je in deze review.
Scout
Deze review wil ik het hebben over Scout. Ook in een schattig doosje en super makkelijk mee te nemen. Een kaartspelletje voor 2 tot 5 spelers, niet moeilijk om te leren en duurt ongeveer 20 minuten.
Explorers of Navoria
Plots verschenen er nieuwe continenten in Navoria, maar wie neemt de zware taak op zich om deze nieuwe continenten te verkennen?
Jij? Ja, jij!
Verken het kleurrijke Navoria in een prachtig spel met mooie, hoogwaardige componenten.
Je gaat als moedige avonturier op tocht door de nieuwe continenten van Navoria. Je ontmoet orks, mensen, sprites en beesten met verschillende beroepen (handelaars, soldaten, bouwers, ambachtslieden en avonturiers). Je gaat op stap, bouwt nederzettingen en drijft handel met de onbekende gebieden om zo als meest gelauwerde ontdekkingsreiziger verslag uit te brengen.
Fall
De herfst is in het land, waarbij de bladeren en de herfstbloemen het bos kleur geven. In Fall laat je een herfst-ecosysteem met planten en dieren groeien. Kan jij de meeste punten scoren in dit schilderachtige ecosysteem? Dan win je Fall!
Lumicora
Een koraalrif is een ecosysteem van rifbouwende bloemdieren. Zo noemt Wikipedia dat. Wat een prachtige woorden zijn dat eigenlijk, “rifbouwende bloemdieren”. Je waant je meteen in een sprookje. En ook de doos van Lumicora belooft een vormgevingsfestijn omdat precies deze riffen als ware een prachtig veldboeket op je af komt. Omdat het koraalrif op zich geen nieuw thema is in spellenwereld stelde ik mij echter toch wel in op een abstract tegelleg-spel, omdat het modulaire/ blokjes karakter van deze bloemdiertjes zich nou eenmaal goed leent voor het bouwen van een eigen rif, zo bewijzen collega-spellen met soortgelijk thema. Gelukkig ben ik niet vies van abstracte puzzels, waarbij je door middel van draften van tegels je eigen wereld mag bouwen. De vraag is dan alleen: Is deze markt niet al verzadigd? Is dit niet gewoon wat we al hebben? En blijft het spel overeind zonder de thematische en vormgeving technische verwachtingen van de prachtige naam en doos waar te maken? Ik probeerde het uit.
MLEM: Space Agency
In het jaar 2075 draait het niet meer om leuke kattenvideo’s, maar hebben de katten de wereld overgenomen. Blijkbaar is dat nog niet genoeg en willen ze ook alle andere planeten en manen veroveren. Als je Celestia leuk vindt dan vind je dit spel ook leuk. Dus hou jij van een semi-coöperatief spel met een behoorlijk haarbal- en ruimtethema, dan is dit je spel!
Don’t mess with Cthulhu
In (Don’t mess with) Cthulhu krijgt Iedereen een geheime rol. Dit kan een detective zijn of een cultist. Dit gebeurt door middel van een paar tegels die geschud worden en uitgedeeld worden in het begin van het spel. Dan kijkt ieder op zijn geheime tegel en weet welke rol hij/zij heeft. Er zitten bij 6 spelers bijvoorbeeld 2 cultisten in en 4 detectives.
Builders of Sylvan Dale
Soms kan een spel je enorm verrassen. Dat je er langs loopt en denkt: “jeetje, wat kinderachtig”. Of: “Zal wel weinig om t lijf hebben”. Vroeder speelde ik een spel dan gewoon niet. Ik vertrouwde blind op mijn eigen vooringenomenheid. Echter, de laatste jaren speelde ik “per ongeluk” bij anderen toch wat van dat soort spellen en tikte mezelf daarna hevig op mijn eigen vingers. Had ik het toch mooi mis. Ik probeer nu dus met een open mind elk spel in te gaan. Dat lukt niet altijd.
Bij The builders of Sylvan Dale ging dat bijna weer mis. Bijna gaf ik het spel geen kans omdat ik dacht dat het teveel om de gimmick van het bouwen zou draaien en te weinig om daadwerkelijk een goed spel. Boy, was I wrong. Want dit strategische bouwspel waarin we in het bos een door het noodlot getroffen open plek gaan renoveren zodat de originele Creatures er weer hun intrek kunnen nemen, bleek mijn hart zeer te kunnen bekoren. En zo wordt deze review dus vooral een promo-praatje voor dit spel en een pleidooi voor het vaker proberen van spellen die eigenlijk op het oog de ballotage niet door waren gekomen. Misschien word je dan wel net zo positief verrast als ik.













