Kintsugi

In Japan hebben ze al eeuwen geleden iets heel moois bedacht. Als een bord stuk valt, gooi je het niet weg. Je kan het nog prima gebruiken. Stukgevallen borden, vazen en schotels worden gelijmd met speciale goudlijm. Met deze goudlijm worden de breuken extra mooi zichtbaar met een gouden gloed.

Deze kunstvorm heet Kintsugi en in het kaartspel Kintsugi probeer je zoveel mogelijk stukgevallen borden, kopjes, etc te maken met goudlijm. Als het serviesgoed gemaakt is, is het zelfs meer punten waard dan daarvoor. Een makkelijk te leren kaartspel wat niet te lang duurt.

Componenten en opzet

Kintsugi bestaat vooral uit kaarten van serviesgoed. Deze hebben een grijze zijde en een witte zijde. Verder zitten er nog wat goudlijm tokens in het doosje. Prima gedaan en past goed.

Een klein spel heeft meestal wel een kleine opzet. Kintsugi ook. Zet de stapel kaarten op tafel (met de grijze zijde boven) en maak een open aanbod van het aantal spelers maal 2, plus 1 kaart. Geef iedereen een goudlijm token (voor beginners) en de startspeler kan beginnen.

Hoe wordt het spel gespeeld

De startspeler pakt een kaart uit het aanbod en dit doet iedereen met de klok mee. De laatste persoon mag 2 kaarten pakken en vervolgens pakt iedereen tegen de klok in weer een kaart (snakedraft noemen we dat). Elke speler heeft nu 2 kaarten gepakt en open voor zich neergelegd.

Als je goudlijm tekort komt, kan je een kaart verkopen tegen goudlijm. De opbrengst in goudlijm staat op de kaart.

De ene overgebleven kaart in het aanbod plus de bovenste openliggende kaart van de trekstapel tonen de onderdelen die stuk gaan vallen. Al deze serviesgoederen vallen stuk bij iedere speler. Dit laat je zien door de kaart 90 graden te draaien.

Iedereen kan zijn of haar stukgevallen kommetje, vazen, kopjes, etc. lijmen met goudlijm. Het aantal goudlijm wat nodig is, staat op de kaart. Na het lijmen leg je de kaart weer recht en draai je hem om naar de witte zijde. En hoppa, je hebt meer punten verdiend dan voor het lijmen!

De volgende ronde kan beginnen door weer een nieuw aanbod neer te leggen. En zo gaat Kintsugi verder: aanbod neerleggen, kaarten pakken, gebroken servies lijmen.

Als de trekstapel leeg is, is het spel afgelopen en iedereen telt de punten van de (gelijmde) kaarten. Serviesgoed wat stuk is, telt niet mee. De verschillende servies onderdelen scoren op verschillende manieren. Zo vermenigvuldigt het kommetje zichzelf, wil je de meeste theebussen van alle spelers, ga je vazen sparen, etc. De eerste keren heb je wel de handleiding even nodig om te lezen hoe de bordjes, theepotten, dienbladen, etc scoren.

Wat vind ik van het spel

Kintsugi is erg gemakkelijk op tafel te leggen met een zeer korte opzet en is ook makkelijk uit te leggen. De verschillende manieren van scoren is in het begin even goed bekijken, maar dit went snel en na een paar keer gaat het vanzelf.

De strategie lijkt ook simpeler dan het is. De eerste keer denk je: aha die vazen leveren veel punten op zeg! Die ga ik elk potje sparen. Maar als je tegenstanders dit ook gaan doen, zal je toch echt iets anders moeten gaan verzinnen. Zo ga je verschillende spullen sparen en dat lukt wel goed of niet. Tijdens het spel is het wat lastig om snel te zien wie er voor staat, maar je kan wel zien wat anderen aan het sparen zijn. Daar kan je zeker op reageren door die kaarten uit het aanbod te kiezen.

Kitsugi duurt erg kort. Een tweede potje is zo neergelegd en gespeeld, dus je speelt het vaak meerdere keren. Een makkelijk te leren spelletje wat ook kan in bijvoorbeeld het restaurant.

In Japan, they invented something beautiful centuries ago. If a plate breaks, you don’t throw it away. You can still use it perfectly. Broken plates, vases, and dishes are glued together with special gold glue. This gold glue makes the cracks extra visible with a golden glow.
This art form is called Kintsugi, and in the card game Kintsugi, you try to repair as many broken plates, cups, etc. as possible with gold glue. Once the tableware is repaired, it’s even worth more points than before. It’s an easy-to-learn card game that doesn’t take too long.
Components and Setup
Kintsugi consists mainly of tableware cards. These have a gray side and a white side. There are also some gold glue tokens in the box. Well done and fits well.
A small game usually has a small setup, and so does Kintsugi. Place the deck of cards on the table (gray side up) and make an open offer of the number of players times 2, plus 1 card. Give everyone a gold glue token (for beginners) and the starting player can begin.
How to play:
The starting player draws a card from the supply, and everyone does this clockwise. The last person draws two cards, and then everyone draws another card counterclockwise (this is called a snake draft). Each player has now drawn two cards and placed them face up in front of them.
If you run out of gold glue, you can sell a card for gold glue. The amount of gold glue you earn is shown on the card.
The one remaining card in the supply and the top face-up card of the draw pile show the pieces that will break. All these pieces of tableware will break for each player. This can be shown by rotating the card 90 degrees.
Everyone can glue their broken bowls, vases, cups, etc. with gold glue. The amount of gold glue needed is shown on the card. After gluing, straighten the card and turn it over to the white side. And voila, you’ve earned more points than before gluing!
The next round can begin by placing a new offer. And so Kintsugi continues: placing an offer, drawing cards, gluing broken dishes.
When the draw pile is empty, the game ends, and everyone counts the points of the (glued) cards. Broken dishes do not count. The different dishware pieces score in different ways. For example, the bowl multiplies itself, you want the most tea caddies of all the players, you collect vases, and so on. The first few times, you’ll need the manual to understand how the plates, teapots, trays, etc. score.
My opinion of the game
Kintsugi is very easy to set up with a very short setup and is also easy to explain. The different scoring methods take some getting used to at first, but you quickly get used to it, and after a few tries, it becomes second nature.
The strategy also seems simpler than it is. The first time, you think: aha, those vases are worth a lot of points! I’m going to save those every game. But if your opponents do the same, you’ll really have to come up with something else. This way, you’ll start saving different items, and you might or might not succeed. During the game, it’s a bit difficult to quickly see who’s ahead, but you can see what others are saving. You can certainly respond to that by choosing those cards from the selection.
Kitsugi is very short. A second game is quickly set up and played, so you often play it multiple times. It’s an easy game to learn that can also be played in a restaurant, for example.