Knuffel Buffel

Maak kennis met Benny Buffel, Hattie Hooglander, Betsy Bison, Yasmin Jak en Elanor Eenhoorn. Elk met hun eigen persoonlijkheid en verhaal.

Knuffel Buffel – een eerste indruk

Kijk nou! Hoe kun je nou niet verliefd worden op dit artwork? Maar echt! Ondanks dat alles van karton is, voelt het zo knuffelbaar aan. Ik weet zeker dat Leonore deze knuffels minstens net zo kan waarderen als ik.
De spelonderdelen zijn stevig, maar ik vind de hexagon-tegeltjes wel wat klein voor kleine kindervingertjes. Verder ziet het geheel er gewoon in één woord fantastisch uit.

Hoe wordt het gespeeld?

Knuffel Buffel is een echt kinderspel en de regels zijn dus ook simpel.
Je hebt Knuffel Buffel gewonnen als het jou als eerste lukt om jouw knuffel weer te vullen met alle lapjes van de juiste kleur.
Hoe gaat dat in zijn werk?

Elke speler kiest een personage en zoekt de bijbehorende lapjes. De lapjes van de personages die niet meedoen, worden terug in de doos geplaatst*. De lapjes worden nu gedekt op tafel gelegd en worden samen met het jokerfiche geschud.

*Als je met minder dan 4 spelers speelt, of als je een moeilijker/langer spel wilt spelen, kun je een (of meerdere) extra kleuren toevoegen aan het spel.

Spelers gooien nu ombeurten met de dobbelsteen.
Op de dobbelsteen staan verschillende opties;

Pak een lapje
Pak een gedekt lapje van tafel en draai het om. Plaats het op je knuffel.

Scheerbeurt
Je knuffel krijgt een scheerbeurt, verwijder één van de lapjes van je knuffel en plaats het gedekt terug op tafel. Deze actie is verplicht, dus ook als het je eigenlijk niet goed uitkomt om te scheren, moet je dat toch doen.

Ruilen
Je mag een lapje van jouw buffel ruilen met het lapje van de buffel van een andere speler. Dit is optioneel, je kunt er ook voor kiezen om niet te ruilen.

Slapen
Je Knuffel is in dromenland, je moet een beurt overslaan.

Zo spelen spelers ombeurten tot iemand zijn knuffel heeft afgemaakt.

Wat vinden we van Knuffel Buffel?

Nogmaals; Kijk nou! Kijk gewoon even goed. Of het nou een leuk spel is of niet, verliefd op het artwork wordt je sowieso. Pas na het eerste spelletje kwam ik erachter dat ook elke knuffel ook echt een naam en eigen verhaal heeft. Achterop de knuffelkaarten staat een klein stripverhaaltje over hoe het desbetreffende personage zijn lapjes is kwijt geraakt. Toen Leonore erachter kwam dat de eenhoorn (haar lievelings’dier’) Elanor heette was ze overstag; Dit spel is voor mij gemaakt!
Ik vind het echt een ontzettend leuk extraatje. Het doet niets met het spel an sich, maar dat erover nagedacht is en dat het uitgewerkt is; daar hou ik van.
De regels zijn simpel en de spelduur is ook precies lang genoeg voor jonge spelers (ongeveer 10 minuten). Voor Leonore (‘bijna’ 6) is een spel met 2 spelers en maar 2 kleuren in het spel te kort, snel en makkelijk. Maar het toevoegen van een extra kleur (of extra spelers) maakt het voor haar precies goed. Voor zeer jonge spelers (3 à 4 jaar) is de ‘makkelijke’ variant denk ik precies goed om kennis te maken met spelletjes.
De dobbelsteen is wat mij betreft goed uitgebalanceerd; Je hoeft niet vaak te slapen, en het ‘lapje pakken’ komt het meest op de dobbelsteen voor. Uiteraard ben je bij een dobbelsteen wel afhankelijk van wat je gooit, dus het kan voorkomen dat er meerdere worpen achter elkaar niets gebeurt in het spel. Grappige toevoeging vind ik het ruilen, wat optioneel is. (overigens geeft het regelboek aan dat je er ook voor kunt kiezen het ruilen verplicht te maken als variatie). Zelf dacht ik ‘vriendelijk’ te spelen door niet te ruilen toen ik daar zelf geen direct voordeel uit haalde, maar Leonore dacht daar anders over, toen zij vervolgens ‘ruilen’ gooide, splitste ze mij zo een kleur die niet mee deed in mijn maag en pakte een lapje van de goede kleur van mij af. Beetje jammer… haha… Maar wel heel leuk om te zien dat ze dat (op die leeftijd) dus al prima kan doorzien.
Ik vind een beurt over slaan altijd een beetje jammer in een spel, want het voelt een beetje als een onterechte straf. Wat mij betreft had dat vervangen kunnen worden door een andere actie.
We kregen het spel in december en iedereen die sindsdien op visite is geweest werd door Leonore ‘gedwongen’ om een potje Knuffel Buffel met haar te spelen. Ideaal; de regels zijn dermate simpel dat zij ze zelf uit kan leggen en iedereen ze begrijpt.
Zelf vind ik het ook helemaal geen vervelend spel om mee te spelen, ondanks dat het toch wel echt duidelijk een kinderspel is.
Klein puntje van kritiek; de lapjes zijn wel echt heel erg klein, die hadden voor mij (of eigenlijk voor de kinderen) wel iets groter gemogen.

Knuffel Buffel is een zeer prima kinderspel met fantastisch artwork en grote aaibaarheidsfactor. Het krijgt van mij een 7.

Meet Benny Buffalo, Hattie Highlander, Betsy Bison, Yasmin Yak, and Elanor Unicorn. Each with their own personality and story.

Knuffel Buffel – first impressions

Just look at it! How can you not fall in love with this artwork? Seriously! Even though everything is made of cardboard, it still feels so cuddly. I’m sure Leonore appreciates these cuddly toys at least as much as I do.
The game components are sturdy, although I do find the hexagon tiles a bit small for little children’s fingers. Aside from that, the whole thing simply looks fantastic—there’s no other word for it.

How do you play?

Knuffel Buffel is a true children’s game, so the rules are nice and simple.
You win Knuffel Buffel if you are the first to refill your cuddly toy with all the fabric patches of the correct color.
How does that work?
Each player chooses a character and collects the matching patches. The patches of characters that are not being used are put back in the box*. The patches are then placed face down on the table and shuffled together with the joker token.

*If you are playing with fewer than four players, or if you want a more difficult/longer game, you can add one (or more) extra colors to the game.
Players then take turns rolling the die.
The die shows different options:

Take a patch
Take a face-down patch from the table and turn it over. Place it on your cuddly toy.

Shave
Your cuddly toy gets a shave: remove one of the patches from your cuddly toy and place it face down back on the table. This action is mandatory, so even if shaving really doesn’t suit you at that moment, you still have to do it.

Swap
You may swap a patch from your buffalo with a patch from another player’s buffalo. This is optional—you may also choose not to swap.

Sleep
Your cuddly toy is off in dreamland; you have to skip a turn.
Players continue taking turns until someone completes their cuddly toy.

What do we think of Knuffel Buffel?

Once again: just look at it! Take a good look. Whether it’s a fun game or not, you’re guaranteed to fall in love with the artwork. It wasn’t until after the first game that I discovered that each cuddly toy actually has a name and its own story. On the back of the character cards there’s a small comic strip explaining how that particular character lost their patches. When Leonore found out that the unicorn (her favorite “animal”) was called Elanor, she was completely sold: this game was made for me!
I really think it’s a wonderful extra. It doesn’t affect the gameplay itself, but the fact that thought has gone into it and that it’s been worked out so nicely—I love that.
The rules are simple, and the playing time is exactly right for young players (about 10 minutes). For Leonore (almost 6), a two-player game with only two colors is a bit too short, fast, and easy. But adding an extra color (or extra players) makes it just right for her. For very young players (ages 3 to 4), I think the “easy” version is perfect for getting introduced to games.
In my opinion, the die is well balanced: you don’t have to sleep very often, and “take a patch” appears most frequently. Of course, with a die you’re always dependent on what you roll, so it can happen that several rolls in a row don’t really change much in the game. I think the swapping option is a fun addition, especially because it’s optional. (The rulebook also mentions that you can choose to make swapping mandatory as a variant.) I myself tried to play “nicely” by not swapping when it didn’t benefit me directly, but Leonore had other ideas. When she rolled “swap,” she promptly stuck me with a color that wasn’t even in play anymore and took a patch of the correct color from me. A bit annoying… haha… but also very fun to see that she can already think that strategically at her age.
I always find skipping a turn a bit unfortunate in a game, because it feels like an undeserved punishment. Personally, I would have preferred to see that replaced with a different action.
We received the game in December, and everyone who has visited since then has been “forced” by Leonore to play a round of Knuffel Buffel with her. Ideal—the rules are so simple that she can explain them herself, and everyone understands them right away. I also don’t mind playing it at all, even though it’s very clearly a children’s game.
One small point of criticism: the patches really are very small. For me (or rather, for the kids), they could have been a bit bigger.

Knuffel Buffel is a very solid children’s game with fantastic artwork and a high cuddly factor. I give it a 7.